رویکرد اکثر موشکهای بالستیک موجود در کشورهای دارای سلاح هستهای جبران خطا با اتکا به قدرت تخریب گسترده سرجنگی اتمی است اما در موشکهای ایرانی به دلیل استفاده از سرجنگی معمولی همواره کاهش خطا جزء مهم فعالیتهای طراحان بوده است.
کلاهک های بارانی اساساً برای انهدام هدف واحد طراحی نشده بلکه برای آسیب رسانی به محوطه ای شامل اهداف پراکنده و پخش شده مورد استفاده قرار می گیرند مثلاً یک پادگان نظامی یا فرودگاه که بالگردها و هواپیماها مستقر هستند و یا یک شناور غول پیکر.
نحوه چینش لولهها در راکتانداز ایرانی "رعد" مشابه راکتهای ضدزیردریایی موجود در بیشتر شناورهای رزمی است. به نظر میرسد مزیت عمده آن امکان پوشش ناحیهای دایروی حول نقطه هدف باشد که برای انهدام اهداف زمینی که دارای نقطه تمرکز هستند، مفید است.
در نسل جدید موشک های بالستیک شهاب-3 از رایانه های کنترل مأموریت جدید، شتاب سنج های بهبود یافته، ژیروسکوپ های خاص برای هر یک از سه زاویه حرکتی و ماسورهای متناسب با سرعت ها و شتاب های وارده به این موشک استفاده شده است.
پرتابگرها وظیفه دارند موشک های 6 تا 23 تنی را از حالت افقی به عمودی تغییر وضعیت داده و آن را شلیک کنند. حرکت دقیق موشک ها به وضعیت عمودی به طوری که پدیده تلاطم سوخت یا ارتعاشات پس از توقف رخ ندهد از کارهای حساس این لانچرهای غول پیکر است.
تلاش های بومی کشورمان ایران برای ساخت موشک به میانه های جنگ تحمیلی 8 ساله باز می گردد که مهمترین موارد آن که تأثیر بسزایی در آینده موشکی کشور داشتند شامل نوع سطح به سطح کوتاه برد سوخت جامد بر اساس موشک فراگ روسی و نوع بالستیک کوتاه برد سوخت مایع بر مبنای اسکاد که از سوریه خریداری شده بود هستند.
توسعه خانواده موشکی ضد کشتی سی- ۸ ( مشتمل بر C-801 و C-802 و C-803 ) توسط آکادمی فناوری الکترومکانیک هایینگ چین به اوایل دهه ۷۰ میلادی بازمی گردد. بر خلاف موشک های ضدکشتی چینی قبلی همانند کرم ابریشم
با استفاده از روشهای هدایتی نوین، سیستم نقطهزنی بر روی موشک نصب و توانایی آن در اصابت به هدف، بدون انحراف اثبات شده و ایران جزء معدود کشورهای تولیدکننده این نوع از موشک در سطح دنیا قرار گرفت.
